Hoofdzaak - Wie wij zijn - Verslaving - Prometa protocol - De buren - Tijdwinst - Contact
     

 

Contactinformatie
De eerste stap is cruciaal. Wacht niet langer en neem vrijblijvend contact op.

Uw naam:
Verplicht.
E-mailadres:
Verplicht.Ongeldig adres.
Begeleidende tekst:
Verplicht.
 
 

Gerelateerde links

 
 
 

Meindert Inderwisch

Ik herinner mij hoe mijn eerste paniekstoornis zich manifesteerde. Mijn vader was onverwacht overleden en de wereld waar hij, mijn moeder en ik in hadden verbleven was voorgoed verdwenen.

Ik kon toen niet bevatten wat de dood inhield, maar ik zag wat het met de anderen deed. De dood was kennelijk zo ingrijpend dat geen van de zekerheden die in mijn kleine bestaan waren opgebouwd nog van kracht waren. Mijn moeder, bijvoorbeeld, ging onder in haar verdriet en was een jaar onbereikbaar. Zij, bij wie ik altijd mijn toevlucht had gezocht, was lijfelijk aanwezig en tegelijk niet aanspreekbaar. De familieleden en vrienden wisten niet goed wat ze met mij aan moesten. De een zei dat mijn vader ziek was, de ander dat hij sliep. Bij zijn begrafenis ben ik niet geweest. Men vond dat beter voor me. Ik zelf had geen idee dat hij ter aarde werd besteld. Ik ben nog altijd blij dat ik zijn graf kan bezoeken. Dat hij niet is verbrand.

Ik had het over mijn eerste paniekstoornis. Hoe ik als jongetje van zeven het gevoel had dat mijn longen niet genoeg lucht kregen. Dat ik zou stikken wanneer ik niet met grote teugen zou ademhalen. Zo begonnen de tintelingen, de duizelingen, de kwetsbaarheid voor depressies en angststoornissen. Mijn basisvertrouwen was voorgoed geschonden.

Ik heb een aantal verslavingen moeten doorstaan en overwinnen. Voor mij zijn ze gerelateerd aan wat er met mij is gebeurd als kind. Daarmee praat ik niets recht of krom. Ik constateer iets. Wanneer mijn vertrouwen werd geschaad, kon ik erg van slag raken, mij machteloos voelen. Daarvoor schaamde ik mij dan zo hevig dat ik het verkoos om middelen te gebruiken die mijn angst wegnamen zodat ik weer kon ‘functioneren’.

Bij het werken met verslaafde mensen houd ik mij bezig met het symptoom (de verslaving) en de oorsprong daarvan. Ik denk zelfs dat we zo ver kunnen gaan in onze verdringing van wat ons is overkomen dat we verslaafd kunnen raken aan onze kinderlijke machteloosheid. Daarin hebben we gesprekspartners nodig die ons een spiegel voorhouden. Een spiegel is onvervormd en kan niet anders dan oprecht zijn. Voorwaarde is dat degene die de spiegel voor de ander vasthoudt dat op integere wijze doet.

Of, om het eenvoudiger te zeggen: wij zijn eerder verslaafd aan een bepaalde vorm van omgaan met een blessure dan aan het specifieke middel zelf. We verdoven deze kwetsuur zonder er achter te komen wat het precies is dat we daarmee het zwijgen opleggen. Daar toe door weten te dringen geeft ons één handvat van het stuur, het herstel van de hersenen is het andere.

Twee gezonde handen aan een goed werkend stuur maakt dat we niet langer afhankelijk hoeven te zijn van de oneffenheden die zich op onze weg voordoen.

< Vorige pagina
       
 

Hoofdzaak - Wie wij zijn - Verslaving - Prometa protocol - De buren - Tijdwinst - Contact