Hoofdzaak - Wie wij zijn - Verslaving - Prometa protocol - De buren - Tijdwinst - Contact
     

 

Verslaving is een ziekte van de hersenen

 
 

Alcoholverslaving

 
 

Cocaïneverslaving

 
 
 

Effecten op de hersenen: wijziging van de hersenbanen

Wetenschappelijk bewijs toont aan dat langdurig drugsgebruik de hersenen verandert op fundamentele en duurzame manieren. Het brein dat van middelen afhankelijk is verschilt fysiologisch en chemisch van het normale brein. En de veranderingen in de neurochemie van de hersenen liggen aan de basis van de kenmerken van middelmisbruik, zoals de mate waarin men het middel steeds makkelijker verdraagt, het smachten (de zucht naar), ontwenningsverschijnselen en terugval.

Wanneer een persoon eenmaal in aanraking komt met een verslavend middel, is de progressie van de ziekte complex en wordt beïnvloedt door genetische, sociale en omgevingsfactoren.

Verslaving of afhankelijkheid blijkt zich voor te doen wanneer herhaaldelijk gebruik van een middel veranderingen aanbrengt in de ‘beloningshersenbanen’ die zorg dragen voor het reguleren van zowel overlevings- en aangename stimuli als ook gedrag. Een verslavend middel verandert dit systeem door de biologische processen kort te sluiten die resulteren in de beleving van genoegen of bevrediging. Herhaaldelijk gebruik van een verdovend middel verandert de hersenbanen hetgeen leidt tot afhankelijkheid.

Het systeem van neuronen in de hersenen wordt het ‘beloningscircuit’ genoemd. Het verslavende middel veroorzaakt fysieke veranderingen bij zekere zenuwcellen (neuronen) in de hersenen. Deze neuronen gebruiken de natuurlijke chemicaliën van het lichaam, ook wel prikkeloverdragers genoemd, om te communiceren. De veranderingen die plaatsvinden in dit communicatieproces variëren afhankelijk van het middel waaraan het individu is verslaafd.

Verslavende middelen verstoren de gangbare uitwisseling van prikkeloverdragers op talloze manieren. Verslavende middelen kunnen bijvoorbeeld:

  • De hersenen overspoelen met een overvloed aan prikkeloverdragers
  • De hersenen volledig blokkeren bij het aanmaken van prikkeloverdragers
  • Prikkeloverdracht voorkomen door zich te hechten aan de receptoren bij het ontvangen van de hersencellen.
  • Voorkomen dat de prikkeloverdragers terugkeren naar de hersencellen die ze verzenden (heropname)

Iedere interne prikkeloverdrager verhoudt zich tot een extern middel. In de aanwezigheid van deze externe invloed (in dit geval alcohol of drugs), past het brein zich aan door de natuurlijke lichamelijke voorraad van de interne prikkeloverdrager te verlagen. Als gevolg daarvan zal het lichaam steeds meer nodig hebben van het externe middel – bijvoorbeeld andere verslavende middelen om een effect te bereiken in het brein (tolerantie)

De afhankelijke persoon ontwikkelt een psychologische en/of lichamelijke behoefte ten aanzien van het middel (afhankelijkheid), die zich manifesteert door krachtige impulsen (‘cravings’: zucht, smachten). Wanneer de persoon zijn gebruik van alcohol of drugs vermindert of stopt, zal hij zeer waarschijnlijk lichamelijke en/of emotionele gevoelens van ongenoegen ervaren (ontwenning). Het ontwenningssyndroom kan ernstige, soms levensbedreigende vormen aannemen en wordt vaak gekarakteriseerd door

  • hyperactiviteit van de fysiologische functies die werden onderdrukt door het middel en/of
  • onderdrukking van de functies die in eerste instantie werden gestimuleerd door het middel.

Zelfs na het stoppen met het gebruik kunnen de beloningsbanen van de hersenen geconditioneerd gedrag oproepen waardoor de afhankelijke persoon opnieuw begint te gebruiken (terugval). Dit kan het geval zijn wanneer een omgevingsfactor – zoals stress of iets dat herinnert (trigger) aan het verleden van de persoon als gebruiker – sterke gevoelens van zucht of smachten in gang zet.

 
       
 

Hoofdzaak - Wie wij zijn - Verslaving - Prometa protocol - De buren - Tijdwinst - Contact